محدویت‌ها و کمبود مراکز آموزشی؛ یک فعال آموزش مکتب سیار ایجاد کرد

عابد که با ویلچر از فاصله حدوداً سه کیلومتری به مرکز می‌آید می گوید برای آمدن به مدرسه با مشکلاتی مواجه است، اما امیدش به آینده، غلبه بر این مشکلات را برایش آسان می کند.

او گفت:«سه چهار ماه است که برای تدریس به اینجا آمده ام. من از این مکتب بسیار خوشحالم زیرا در روستای ما مکتب در این نزدیکی وجود ندارد. من از معلم بسیار سپاسگزارم که فرصت مطالعه را در اختیار ما قرار داد.»

این دانش آموزان نه زمین دارند و نه چوکی برای نشستن، همه روی سنگ می نشینند و درس می دهند.

این کودکان در زیر آسمان سبز، گرمای تابستان و سرمای زمستان را به امید آینده ای روشن تحمل می کنند و از دولت می خواهند برای عشق دیوانه وارشان به آموزش، مکاتب معیاری بسازند.

سارا ۱۰ ساله که دانش آموز کلاس پنجم ابتدایی است، هر روز صبح پس از یک ساعت پیاده روی با قدم های ظریف وارد مدرسه می شود.

او گفت: «اینجا ما درس می خوانیم و مشغول درس هایمان هستیم. اما الان هوا بهتر شده، حتی در زمستان سخت به مکتب می آییم، اینجا مدرسه ای نداریم که سرپناه داشته باشد. من از دولت و همه سازمان‌های کمکی می‌خواهم که مدارس زیبایی برای ما بسازند.»

وکیل خان، دانش آموز کلاس سوم ۵ ساله، می گوید که می خواهد در آینده انجنیر شود.

وی افزود:”دو ماه است که برای یادگیری به اینجا آمده‌ام، بسیار خوشحالم که تدریس می‌کنم. اینجا پنج موضوع به ما آموزش داده می‌شود”.

وزیرخان کسی است که این مکتب سیار را به نام «نون مشاب» در این منطقه ساخت که حدود هزار دانش آموز را آموزش می داد. او می گوید که تنها هدفش از این کار، آموزش سالم کودکان افغان است.

در این منطقه مدرسه دخترانه و پسرانه وجود نداشت و برای حدود هزار کودک از جمله کودکان معلول آموزش رایگان ارائه داده ام و برای آنها کلاس های آموزشی گذاشته ام.

وزیرخان می افزاید که اطفال منطقه به تحصیل علاقه زیادی دارند و روز به روز بر تعداد آنها افزوده می شود.

مینه حبیب – خبرگزاری رویداد‌ها نیوز